کرسی؛ گرمای زمستان و شب‌نشینی‌های خانوادگی در ایران

کرسی میزی کوتاه بود با منقل زیرش و لحافی سنگین رویش. خانواده‌های ایرانی زمستان‌ها دور کرسی چه می‌کردند، چه می‌خوردند و کرسی چه شباهتی به کوتاتسوی ژاپنی دارد.

بیرون برف می‌بارد و داخل، همهٔ خانواده تنگ هم نشسته‌اند: پاها زیر لحافی سنگین، وسط یک کاسه انار و یک استکان چای. قرن‌ها شب‌نشینی‌های زمستانی در ایران همین شکلی بود؛ دور کرسی. کرسی میزی کوتاه است که منبع گرما زیرش قرار می‌گیرد و لحاف‌های کلفت رویش پهن می‌شود. هم بخاری بود، هم سفره، هم اتاق نشیمن و هم رختخواب. این مطلب را برای دوستان غیرایرانی هم نوشته‌ایم: می‌گوییم کرسی چطور کار می‌کرد، چه خوراکی‌های زمستانی سرش می‌آمد و چرا خویشاوندی نزدیک در ژاپن دارد.

کرسی چیست؟#

کرسی در فارسی یعنی «صندلی» یا «نشیمنگاه»، اما در زمستان معنای دیگری دارد: میزی چوبی، کوتاه و معمولاً چهارگوش. زیرش منقل یا ظرفی پر از زغال گداخته می‌گذاشتند و گاهی آن را در گودالی در کف اتاق جا می‌دادند. روی میز لحاف‌های بزرگ پهن می‌شد که از هر طرف تا زمین می‌رسید و دورتادور آن تشک و پشتی می‌چیدند. هر کس می‌نشست، پاهایش را زیر لحاف می‌برد و لحاف را تا روی زانو بالا می‌کشید.

روی لحاف اغلب یک جاجیم می‌انداختند. خانواده‌های مرفه‌تر قالیچهٔ مخصوصی به نام «روکرسی» داشتند تا چای و غذا لحاف را لک نکند. کرسی وسط اتاق نشیمن یا در «اتاق زمستانی» قرار داشت؛ اتاقی که برای گرفتن آفتاب کم‌جان زمستان ساخته می‌شد. فکری هوشمندانه: به‌جای گرم کردن همهٔ خانه، فقط جایی را گرم می‌کردند که خانواده به هر حال دور هم می‌نشست.

هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند این رسم چقدر قدیمی است. یافته‌های باستان‌شناختی از میزهای گرم‌شونده به دورهٔ ساسانیان برمی‌گردد و نخستین اشارهٔ نوشتاری به آن در شعری از قرن چهاردهم میلادی آمده است. مقالهٔ ویکی‌پدیا دربارهٔ کرسی مرور خوبی بر این موضوع است.

کرسی، قلب زندگی خانوادگی#

زمستان‌ها تقریباً همهٔ زندگی خانواده دور کرسی می‌گذشت. چای می‌خوردند، ورق و بازی‌های دیگر بازی می‌کردند، خبرها را با هم در میان می‌گذاشتند و شب‌ها با پاهایی زیر لحاف گرم می‌خوابیدند. در بسیاری از خانواده‌ها شب‌های بلند زمستان، شاهنامهٔ فردوسی خوانده می‌شد. در غرب و شمال‌غرب ایران غذا را هم سر کرسی می‌خوردند و گاهی حتی دیگی زیر آن آرام می‌پخت.

شب‌نشینی‌های زمستانی؛ نزدیکی به‌جای شوفاژ#

کرسی اثری داشت که بسیاری از ایرانی‌ها هنوز دلتنگ آن‌اند: همه را دور یک میز جمع می‌کرد. هر کس گرما می‌خواست، باید کنار بقیه می‌نشست. این‌طور بود که شب‌های زمستان در ایران به وقت گفت‌وگو، قصه و قسمت کردن تبدیل می‌شد؛ درست مثل فرهنگی که در آن مهمان‌نوازی و هم‌سفرگی این‌قدر اهمیت دارد.

شب یلدا دور کرسی#

زیباترین شب کرسی، شب یلدا بود؛ بلندترین شب سال در ۳۰ آذر (۲۱ دسامبر). پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها، بچه‌ها و نوه‌ها دور کرسی جمع می‌شدند، انار و آجیل می‌خوردند و تا پایان شب حافظ می‌خواندند. داستان کامل این جشن را در مقالهٔ شب یلدا گفته‌ایم.

خوراکی‌های زمستانی سر کرسی#

سر کرسی کمتر غذای مفصل می‌آمد؛ بیشتر چیزهایی برای گرم شدن و تنقلات:

  • آجیل – پسته، بادام، نخودچی، تخمه و میوهٔ خشک که زمستان در هیچ خانه‌ای کم نبود.
  • لبو – چغندر پخته، شیرین و داغ، که زمستان‌ها سر گاری‌ها در کوچه هم فروخته می‌شود.
  • باقالی – باقالی پخته با سرکه و گلپر.
  • شلغم – شلغم پخته، داروی خانگی قدیمی برای سرماخوردگی.
  • انار – دانه‌شده، اغلب با کمی نمک یا گلپر.

در کنار این‌ها غذاهای گرم و سیرکننده‌ای مثل آش هم بود که در مقالهٔ آش ایرانی معرفی‌اش کرده‌ایم، یا آبگوشت. و البته تمام شب چای از سماور می‌ریخت؛ دربارهٔ آن در مقالهٔ چای ایرانی بیشتر بخوانید.

کرسی و کوتاتسو؛ خویشاوندانی از ایران و ژاپن#

هر کس به ژاپن رفته باشد، این ایده را می‌شناسد: کوتاتسو هم میزی کوتاه است با گرم‌کنی زیرش و پتویی کلفت رویش. آن هم قدیم با زغال گرم می‌شد و امروز بیشتر برقی است. برخی پژوهشگران ایرانی حتی احتمال داده‌اند کوتاتسو از کرسی گرفته شده باشد؛ از راه داد و ستد فرهنگی در دورهٔ مغول. این فرضیه ثابت نشده، اما شباهت شگفت‌انگیز است.

جاهای دیگر هم همین فکر به ذهن مردم رسید: در افغانستان و آسیای میانه به آن «صندلی» می‌گویند و در اسپانیا و پرتغال منقلی به نام «براسرو» را زیر میز گردی به نام «مسا کامیا» می‌گذارند. در ازبکستان صندلی در سال‌های اخیر به دلیل کمبود انرژی دوباره رایج شده است.

چرا کرسی از خانه‌ها رفت؟#

از دههٔ ۱۳۳۰ (۱۹۵۰ میلادی) بخاری‌های نفتی و گازی کم‌کم کرسی را از خانه‌های ایرانی بیرون کردند. زودتر راه می‌افتادند و زحمت کمتری داشتند؛ چون برپا کردن کرسی، آماده کردن زغال و پهن کردن لحاف‌ها هر زمستان وقت زیادی می‌گرفت. از دههٔ ۱۳۵۰ (۱۹۷۰ میلادی) کرسی در ایران تقریباً از رواج افتاد. بی‌خطر هم نبود: زغال گداخته زیر لحاف خطر گاز زغال (مونوکسید کربن) و سوختگی داشت.

اما خاطره‌اش ماند. بسیاری از ایرانی‌ها هنوز با شوق از زمستان‌های خانهٔ پدربزرگ و مادربزرگ زیر کرسی تعریف می‌کنند و برخی خانواده‌ها امروز، به‌ویژه برای شب یلدا، کرسی برقی برپا می‌کنند.

سخن پایانی: کرسی، گرمایی که قسمت می‌شد#

کرسی هیچ‌وقت فقط یک وسیلهٔ خانه نبود. نشانهٔ شیوه‌ای از زندگی بود که در آن گرما را با هم قسمت می‌کردند و همراه آن غذا، چای و قصه‌ها را. برای همین کرسی به زیبایی نشان می‌دهد که در فرهنگ ایرانی، دورهمی، مهمان‌نوازی و غذای خوب چقدر به هم گره خورده‌اند. اگر دنبال غذاهای گرم‌کنندهٔ دیگری برای روزهای سرد هستید، مقالهٔ دلمه برگ مو و دستورهای آشپزی ایرانی را ببینید.

اگر می‌خواهید طعم‌های آشپزی ایرانی را در یک شب سرد در وین تجربه کنید: رستوران سنتور در Florianigasse 20، 1080 وین، رستورانی ایرانی با آشپزخانهٔ ۱۰۰٪ حلال است و هر روز از ساعت ۱۲:۰۰ تا ۲۲:۰۰ باز است. از اینجا میز رزرو کنید. نوش جان!

Santoor