اگر جمعهای در پارکی در تهران، اصفهان یا شیراز قدم بزنید، همهجا یک صحنه را میبینید: فرشهایی که روی چمن پهن شده، فلاسکهای پر از چای، کاسههای سبزی و میوه و خانوادههای بزرگی که زیر سایهٔ درختها نشستهاند. پیکنیک در ایران یک خوراکی سرپایی در فضای باز نیست؛ تقریباً یک سبک زندگی است. ایرانیها در پارک، کنار رودخانه، در کوه و گاهی حتی روی چمن کنار بزرگراه سفره پهن میکنند. این مطلب را برای دوستان غیرایرانی هم نوشتهایم: میگوییم این عشق به غذا خوردن در دل طبیعت از کجا میآید، چه چیزهایی در سبد پیکنیک است و چرا روز سیزدهم سال نو را بیرون از خانه میگذرانیم.
چرا پیکنیک در ایران اینقدر مهم است#
بخش بزرگی از ایران بیابان و فلات خشک است. برای همین سبزه همیشه چیزی گرانبها بوده است: سایه، آب و درخت امری بدیهی نیست، بلکه به معجزهای کوچک میماند. مردم هم همین که فرصتی پیدا کنند، به همانجا میروند. جمعه روز تعطیل هفته است و پارکها آن روز پر میشوند.
بهشت در باغ ایرانی#
از زمان کوروش بزرگ در قرن ششم پیش از میلاد، ایرانیان باغهایی محصور ساختهاند که به چهار بخش تقسیم میشوند و جویهای آب از میانشان میگذرد. این اصل را چهارباغ مینامند. واژهٔ ایرانی کهن برای چنین باغ محصوری، پئیریدئزه (پردیس)، از راه یونانی و لاتین به زبانهای اروپایی رسید و در آنها به معنای «بهشت» به کار میرود (Paradies در آلمانی و paradise در انگلیسی). نُه باغ تاریخی، از جمله باغ فین کاشان و باغ ارم شیراز، از سال ۲۰۱۱ (۱۳۹۰ خورشیدی) با نام «باغ ایرانی» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شدهاند. پس هر کس در ایران زیر درختها سفره پهن میکند، ایدهای بسیار کهن را ادامه میدهد: بهشت جایی است که در آن با هم لذت میبریم.
فرش به جای زیرانداز#
به جای یک زیرانداز نازک، اغلب یک فرش واقعی پهن میشود و رویش سفره. همه روی زمین مینشینند، کفشها کنار فرش میماند و غذا درست مثل خانه خورده میشود: با هم، از کاسههای بزرگ و همیشه بیشتر از اندازه. بسیاری از خانوادهها گاز پیکنیکی، قابلمه و پشتی هم با خود میآورند.
پیکنیک ایرانی: در سبد چه میگذاریم؟#
پیکنیک ایرانی بهطرز شگفتانگیزی مفصل است. ساندویچ ساده کمتر دیده میشود. چیزهای معمول:
- کباب روی منقل: منقل کوچک تقریباً همیشه همراه است. روی سیخها جوجهکباب یا گوشت چرخکرده میرود، مثل دستور کباب کوبیده. اینکه سیخ کباب تا کجاها سفر کرده، در مقالهٔ تاریخچهٔ کباب آمده است.
- کوکوسبزی: کوکوی سبزی که سرد هم به همان اندازهٔ گرمش خوشمزه است و لای نان، لقمهای عالی برای بیرون است.
- کتلت و سالاد الویه: کتلت ترد گوشت و سیبزمینی و سالاد الویه.
- سبزیخوردن و نان لواش: سبزی تازه، تربچه، پنیر و گردو با نان نازک.
- میوه و خیار: در تابستان یک هندوانهٔ بزرگ و خیار، که در ایران مثل میوه خورده میشود.
سماور و چای در هوای آزاد#
پیکنیک بدون چای معنا ندارد. قدیمها سماور روی ذغال گداخته آماده بود؛ امروز اغلب فلاسکی بزرگ یا کتری روی گاز پیکنیکی جایش را گرفته است. چای پررنگ نوشیده میشود، با قند، خرما یا شیرینی.
سیزدهبدر؛ روز بزرگ پیکنیک نوروز#
مهمترین روز پیکنیک سال سیزدهبدر است، سیزدهم فروردین که معمولاً با ۱ یا ۲ آوریل مصادف میشود. این روز پایان تعطیلات نوروز است و در تقویم ایران با نام «روز طبیعت» تعطیل رسمی است. مردم روز را بیرون از خانه میگذرانند تا نحسی سیزده را «به در کنند» و تقریباً همهٔ کشور راهی پارکها، دشتها و باغها میشود.
سبزه، گره و آرزو#
بخشی از این آیین سبزهٔ سفرهٔ هفتسین است. میگویند سبزه در روزهای نوروز همهٔ ناخوشیهای خانه را در خود جمع کرده است و در پایان روز آن را به آب روان میسپارند. پیش از آن، دختران و پسران مجرد چند ساقهٔ سبزه را گره میزنند و آرزوی همسری خوب میکنند. و چون این روز اغلب با اول آوریل یکی میشود، نسخهای ایرانی از شوخیهای اول آوریل هم داریم: «دروغ سیزده».
آش رشته و کاهو سکنجبین#
در این روز دیگ بزرگی از آش رشته هم سر سفره است، آشی غلیظ با سبزی، حبوبات، رشته و کشک. میگویند رشتهها سر رشتهٔ کار سال نو را به دست میدهند و خوشیمناند؛ بیشتر در مقالهٔ آش ایرانی بخوانید. برگهای ترد کاهو را هم در سکنجبین میزنند، شربتی کهن از سرکه، شکر و نعناع. در روزهای گرم شربت یا فالوده هم اضافه میشود که اغلب عطر گلاب دارد.
پیکنیک در ایران امروز؛ از کوه تا میدان شهر#
در تهران بسیاری آخر هفته به کوههای شمال شهر میروند، مثلاً به دربند، جایی که مسیر کوهپیمایی از کنار قهوهخانهها و دکههای خوراکی میگذرد. در اصفهان خانوادهها در شبهای تابستان روی چمنهای میدان نقش جهان یا کنار زایندهرود زیر پلهای تاریخی مینشینند. و در شیراز، شهر باغها و شاعران، باغ ارم و آرامگاه حافظ از محبوبترین جاها برای گردشاند.
نگاهی به آن سوی مرزها#
غذا خوردن در فضای باز البته در جاهای دیگر هم رایج است: در ژاپن مردم در فصل شکوفهٔ گیلاس برای «هانامی» زیر درختها مینشینند و در وین تابستانها زیرانداز را برای جزیرهٔ دانوب برمیدارند. اما ویژگی پیکنیک ایرانی، تدارک مفصل آن است: اینجا واقعاً آشپزی میکنند، کباب میپزند و چای دم میکنند؛ انگار اتاق نشیمن و آشپزخانه را به دل طبیعت برده باشند.
سخن پایانی: پیکنیک در ایران، تکهای از بهشت#
چه در سیزدهبدر، چه در یک عصر جمعه در پارک یا روی دامنهٔ کوه: پیکنیک در ایران ایدهٔ کهن باغ ایرانی را با شادی غذا خوردن در کنار هم پیوند میدهد. فرش، سماور، سبزی تازه و دیگی آش داغ نشان میدهند که مهماننوازی ایرانی زیر آسمان باز هم کوچکتر نمیشود.
و اگر هوای وین فعلاً هوای پیکنیک نیست: رستوران سنتور در Florianigasse 20، 1080 وین، رستورانی ایرانی با آشپزخانهٔ ۱۰۰٪ حلال است و هر روز از ساعت ۱۲:۰۰ تا ۲۲:۰۰ باز است. از اینجا میز رزرو کنید. نوش جان!